Verslag gezinsactiviteit: boven- en ondergronds in Kanne
Met een 20-tal Beklimmers sloten we de krokusvakantie op 11 maart af met een bezoekje aan de mergelgrotten van Kanne.
Eerst een wandeling ondergronds in de grotten: onze groep was dadelijk al eens zo groot omdat we ter plaatse zijn verbroederd met een groep die vergeten was om een gids te reserveren. Als echte BeKLIMmers met een groot hart hebben wij onze gids dan maar gedeeld. Het stemvolume van de gids was groot genoeg (misschien had haar Nederlandse origine daar wel iets mee te maken ?) – dat vormde dus geen probleem.
In de grot – die eigenlijk een groeve is omdat ze uitgegraven is door mensen en niet door de natuur en omdat er geen ertsen maar een kant en klaar product wordt opgegraven of uitgezaagd – was het vochtig en donker. Heel erg donker! Als experiment hebben we een stukje door de gangen gelopen zonder licht en alle aanwezigen kunnen het verzekeren: er bestaan varianten voor het woord ‘donker’ en in de grotten van Kanne was het echt de donkerste variant van het woord donker dat aan de orde was! Wij die dit proefondervindelijk hebben geprobeerd zullen ons nooit zonder begeleiding in de grotten -sorry, groeves- wagen!
Zijn jullie nieuwsgierig wat we wel hebben gezien toen het licht weer aanging? Want er was wel licht natuurlijk: het elektriciteitsnetwerk in deze grotten werd aangelegd door de Duitsers in oorlogstijd. We zagen een champignonkwekerij – een rijpingsplaats voor grottenbier – een feestzaal… . Er werd ons uitgelegd hoe de mergelstenen uit de grot werden gehaald: van boven naar onder (je kon de zwarte roetvlekken van de olielampjes overal op het plafond nog steeds zien!) werden de blokken uitgezaagd.
Heel belangrijk om deze stenen te kunnen gebruiken, is dat er aangeduid wordt wat de boven- en onderkant van de steen is, want enkel in de juiste positie is deze steen bruikbaar. Draai je hem om, dan hou je enkel nog zand over! De steen werd immers gevormd door kalk die afkomstig is van schelpen, zeedieren… die hier ooit zijn gestorven in de zeeën die vroeger dit landschap hebben overspoeld. En enkel de juiste druk houdt deze steen samen.
Eigenlijk toch een wonder van de natuur, want als je met je vinger over de steen gaat, komt het zand er zo van af! Je kan er heel gemakkelijk in krassen of er figuren in uitsnijden. Toch werden/worden met deze steen heel wat huizen en kerken gebouwd. Dit konden we zien tijdens onze bovengrondse wandeling in het ‘witte dorp’. Kanne werd zo wel eens genoemd omdat de huizen uit mergelsteen vaak wit worden gekalkt omdat de steen dan minder poreus is. We hebben heel wat van die witte huizen gezien. Ook hebben we even een buitenlands tripje gemaakt naar het kasteel van Neercanne (de K veranderde over de landsgrens plots in een C) dat ook helemaal gebouwd is met de kalksteen van Kanne.
Het was een leuke, leerrijke uitstap : de afwezigen hadden eens te meer ongelijk!
naar boven
